Opis:
„Chcielibyśmy, żeby na elewacji nie było żadnego drewna” – od takiego zdania zaczęło się pierwsze spotkanie z Kasią i Jurkiem…
Dom stanął na skraju łąki, w niewielkiej wsi w zachodniej Wielkopolsce. Wieś ta to typowa ulicówka, z charakterystycznymi dla tej części Polski domami. Większość z nich to bryły, o symetrycznych dachach krytych dachówka, lub blachą, o kącie nachylenia około 45 stopni, z nisko położonymi okapami, i przebijającymi kalenice dużymi murowanymi kominami. Właśnie te budynki stały się inspiracja da formy naszego domu.
Bryła:
Tak jak i one, nisko osadzone okapy, dach pokryty prostą powlekana stalową blachą z ukrytymi rynnami, i kominy przebijające kalenicę. Ze względu na zadany przez inwestorów program (powierzchnia około 150 m2), bryła budynku podzielona została na dwie części, ustawione równolegle względem siebie, i nieznacznie przesunięte. Przesunięcie to stworzyło dwie niewielkie przestrzenie. Jedna, od strony ulicy jest miejscem dla samochodów, natomiast druga od strony łąki, to miejsce na taras.
Funkcja:
Część dzienna domu jest wysoką przestrzenią, którą bryła dwustronnego kominka dzieli na dwie części, wypoczynkową, i kuchenno-jadalną. Dom został zaprojektowany i wykonany w całości w konstrukcji drewnianej, a elewacje pokryte zostały deskami modrzewiowymi.
Elewacja:
Większość pokoi ma okna zwrócone na znajdującą się od południa łąkę, dlatego na elewacjach znajdują się płytkie wnęki, a w nich przesuwne ściany, którymi można odciąć dom od zbyt intensywnego słońca. Zasłony te umożliwiają też całkowite zamknięcie budynku w czasie nieobecności właścicieli.
Relacje sąsiedzkie:
Od strony ulicy dom posiada niewielką wnękę, która stanowi zadaszenie nad wejściem, jest ona też wyposażona w małą ławkę z widokiem na drogę. Od ulicy dom, oddziela płot z drewnianych sztachet. Płot jest tylko na niewielkim odcinku działki, i przede wszystkim jest ukłonem w stronę tradycji. Większość posesji we wsi posiada takie właśnie płoty. Reszta działki nie jest ogrodzona.
Zdjęcia: Fotografia Przemysław Turlej
